گل ریحانم و در بین بیابان چه کنم

گل ریحانم و در بین بیابان چه کنم 
پای من زخم شد از خار مغیلان چه کنم

این دل سوخته مانند تنور است بیا 
غبطه خوردم به تنور از تو چه پنهان چه کنم

صحن تشریف تو را اشک مهیا بکند 
دامنم گر نشود آینه بندان چه کنم 

داده‌ای دست کسی گیسوی خود را بابا
بی وضو دست کشیدند به قرآن چه کنم 

در ازای لب زخمت به لبم لطمه زدم 
در ازای گلویت گر ندهم جان چه کنم

نحر کردن تو را بین دوتا نهر پدر
 نوحه خوانت نشوم  ای لب عطشان چه کنم 

 کاش در بین عبایت کفنم بنمایند 
دور از آغوش تو در غربت و هجران چه کنم 

 خانه من بغلت بود خرابش کردند
 خرد شد سینه‌ات از سم ستوران چه کنم

قتل صبر است که در شام مرا گرداندند
 صبر من نیز رسیده است به پایان چه کنم