گر چه ای یار! اسیر کف اغیار توام

    گر چه ای یار! اسیر کف اغیار توام
نی گرفتار عدو بلکه گرفتار توام
 

نام تو ورد زبانم به سر دار شده است
تو علی هستی و من میثم تمّار توام
 

می‌زند خصم مرا طعنه ولی غافل از آنک
بر سرم نیست هوایی که هوادار توام


دستم از پشت اگر بسته، دگر قطع نشد
فکر انگشت تو و دست علم‌دار توام


گر شکافی لب من خورده، دگر چوب نخورد
در غم چوب یزید و لب خون‌بار توام


دشمنم آب دهد، لیک ننوشم هرگز
گر چه لب‌تشنه ولی تشنۀ دیدار توام