چون خون ز حلق تشنۀ او بر زمین رسید

    چون خون ز حلق تشنۀ او بر زمین رسید

جوش از زمین به ذروۀ عرش برین رسید

 

نزدیک شد که خانۀ ایمان شود خراب

از بس شکست‌ها که به ارکان دین رسید

 

نخل بلند او چو خزان بر زمین زدند

طوفان به آسمان ز غبار زمین رسید

 

باد آن غبار چون به مزار نبی رساند

گرد از مدینه بر فلک هفتمین رسید

 

یکباره جامه در خم گردون به نیل زد

چون این خبر به عیسی گردون نشین رسید

 

پر شد فلک ز غلغله چون نوبت خروش

از انبیا به حضرت روح الامین رسید

 

کرد این خیال وهم، غلط کار، کآن غبار

تا دامن جلال جهان آفرین رسید

 

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال

او در دلست و هیچ دلی نیست بی ملال