صبــا به پیر خــرابات از خــرابۀ شـــام

صبــا به پیر خــرابات از خــرابۀ شـــام
ببــر زکــودک زار این جگــر گدازْ پیام،

که: ای پــدر ز مــن زار هیــچ آگـــاهی؟
که روز من شب تار است و صبح روشن، شام

به سرپرستی ما سنگ آید از چپ و راست
به دلنــوازی ماها ز پیش و پس، دشنـام

نه روز، از ستــم دشمنــان، تنــی راحت
نـــه شب زداغ دلآرام‌هــا، دلـــی آرام

به کودکــان پــدر کشته، مــادر گیتــی
همی ز خون جگر می‌دهد شراب و طعام

چــراغ مجلس مـا شمــع آه بیوه زنــان
انیـس و مـونس مـا نــــالۀ دل ایتـــام

فلک خــراب شــود کاین خرابه بی سقف
چه کــرده با  تن این کودکان گل اندام!

دریــغ و درد کز آغــــوش نــاز افتــادم
به روی خـــاک مـذلّت، به زیر بند لئام!

به پای خـار مغیلان، به دستِ بند ستــم
ز فــرق تا قـــدم از تازیـــانه نیلی فــام

به روی دست تـو دستانِ خوش نوا بـودم
کنــون چو قُمــری شوریده‌ام میانۀ دام

به دامن تو چو طوطی، شکرشکن بودم
بریخت زاغ و زغن زهر تلخم اندر کـــام

مــرا که حــال ز آغاز کودکــی این است
خــدای داند و بس تا چه باشدم انجــام

هـــزار مــرتبه بدتر ز شــامِ مــاتــم بود
برای غم زدگان، صبح عیدِ مردم شـــام

به نالــه شــــرر انگیــز، بانــوان حجــاز
به نغمــه دف و نـی، شامیان خون آشام

ســرِ تو بر ســرِ نی شمع و ما چـو پروانه
به ســوز و ســاز ز ناســازگــاری ایّـــام

شدند پــردگیـان تو شهــرۀ هـر شهــر
دریغ و درد ز نامـوس خاص و مجلس عام!

ســرِ برهنــه به پا ایستــاده سـرور دین
یــزید و تخـتِ زر و سفـرۀ قمار و مُـدام1

ز گفت و گوی لبت بگذرم که جان به لب است
که راست تاب شنیدن؟ که را مجال کلام؟