نظرات
0هنوز نظری ثبت نشده
صبــا به پیر خــرابات از خــرابۀ شـــام
[ شیخ محمد حسین غروی اصفهانی (مفتقر) ]- 1.1K
- 1
صبــا به پیر خــرابات از خــرابۀ شـــام ببــر زکــودک زار این جگــر گدازْ پیام، که: ای پــدر ز مــن زار هیــچ آگـــاهی؟ که روز من شب تار است و صبح روشن، شام به سرپرستی ما سنگ آید از چپ و راست به دلنــوازی ماها ز پیش و پس، دشنـام نه روز، از ستــم دشمنــان، تنــی راحت نـــه شب زداغ دلآرامهــا، دلـــی آرام به کودکــان پــدر کشته، مــادر گیتــی همی ز خون جگر میدهد شراب و طعام چــراغ مجلس مـا شمــع آه بیوه زنــان انیـس و مـونس مـا نــــالۀ دل ایتـــام فلک خــراب شــود کاین خرابه بی سقف چه کــرده با تن این کودکان گل اندام! دریــغ و درد کز آغــــوش نــاز افتــادم به روی خـــاک مـذلّت، به زیر بند لئام! به پای خـار مغیلان، به دستِ بند ستــم ز فــرق تا قـــدم از تازیـــانه نیلی فــام به روی دست تـو دستانِ خوش نوا بـودم کنــون چو قُمــری شوریدهام میانۀ دام به دامن تو چو طوطی، شکرشکن بودم بریخت زاغ و زغن زهر تلخم اندر کـــام مــرا که حــال ز آغاز کودکــی این است خــدای داند و بس تا چه باشدم انجــام هـــزار مــرتبه بدتر ز شــامِ مــاتــم بود برای غم زدگان، صبح عیدِ مردم شـــام به نالــه شــــرر انگیــز، بانــوان حجــاز به نغمــه دف و نـی، شامیان خون آشام ســرِ تو بر ســرِ نی شمع و ما چـو پروانه به ســوز و ســاز ز ناســازگــاری ایّـــام شدند پــردگیـان تو شهــرۀ هـر شهــر دریغ و درد ز نامـوس خاص و مجلس عام! ســرِ برهنــه به پا ایستــاده سـرور دین یــزید و تخـتِ زر و سفـرۀ قمار و مُـدام1 ز گفت و گوی لبت بگذرم که جان به لب است که راست تاب شنیدن؟ که را مجال کلام؟