شُکرِ لِلَّه، شهرِ ما را آبرویی دیگر است

شُکرِ لِلَّه، شهرِ ما را آبرویی دیگر است
قبله‌ی تهران، نمادِ کربلای دلبر است 

حضرت عبدالعظیم از دودمان مجتباست
طاهرِ زین العِباد از خاندان حیدر است
 
وادیِ طور است این جا، بوی موسی می دهد
حمزةِ بنِ موسیِ جعفر، ز نسل جعفر است
 
چارده معصوم را این جا زیارت می کنیم 
گوشه گوشه مُلک ری، یک بضعه از پیغمبر است

آری از قم تا خراسان هست یکسر مُلک ری
از فدک دارد نشان، این خاک خاک کوثر است 

نهضت موسی بن جعفر این فدک را پس گرفت 
زین سبب ایران اسلامی، ولایت گستر است
 
مُلک ری ایران اسلامیست، سلطانش رضاست
بیمه ی سلطان علی موسی الرضا این کشور است 

توس، قم، ری، شاچراغ، این جاست سرتاسر حرم
گلشنِ این خِطّه را صدها شهیدِ بی سر است

در دفاعِ از حریمِ اهل بیت مصطفی 
هر زمان آماده ی اعزام، چندین لشکر است

ما برای فتح قدس از کربلا صف می کشیم
جملگی آماده ایم و امر، امر رهبر است 

عالمی در آتش، این جا در امان فاطمه ست
این دیار اصلاً به یُمنِ روضه هایش برتر است 

با گناه ماست درهای بلا وا می شود
ورنه در این مملکت، پرچم سرِ هر سردر است 

خیمه ی اربابِ بی سر، هر طرف باشد به پا
روضه ی گودال در این خیمه ها سرتاسر است

اشک ها در این ولایت، کار باران می کنند
اشک ما هر روز و شب، همراه اشک مادر است 

هر شب جمعه ندا آید حسین من چه شد
جای مادر هر شب جمعه کنار پیکر است

از پریشانیِ زینب، ذکرِ این یک جمله بس
بر گلوی پاره پاره بوسه های خواهر است

لحظه ی سختِ اسیری رفتنِ زینب رسید
دست بر سر، بر لبش أمَّن یُجیبُ المُضطَر است