رویِ نِی مویِ تو در باد , رها افتاده

رویِ نِی مویِ تو در باد , رها افتاده
در فضا رایحه‌ای روح ‌فزا افتاده

سر تو می‌رود و پیکر تو می‌ماند
از هم آیاتِ وجودِ تو , جدا افتاده

آتش آن نیست که در خرمن پروانه زدند
آتش آن است که در خیمۀ ما افتاده

دم گودال دلم ریخت که انگشتت کو !
حق بده خواهرت اینگونه ز پا افتاده

عاقبت دید رباب آنچه نباید می‌دید
آنقدر زار زده تا ز صدا افتاده

من به میل خود از اینجا نروم , می بَرَدَم
تازیانه , که به جانِ تن ما افتاده

می شمارم همه طفلان حرم را دائم
وای که دخترکت … باز کجا افتاده ؟

زجر رفته است سراغش که بیارد او را
آمد اما به رویش پنجه به جا افتاده

هق هقش پاسخ من شد که از او پرسیدم :
دو سه دندانِ تو ای عمه چرا افتاده ؟