خاموش محتشم که دل سنگ آب شد

خاموش محتشم که دل سنگ آب شد
بنیاد صبر و خانۀ طاقت خراب شد

خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک
مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد

خاموش محتشم که ازین شعر خون چکان
در دیده اشک مستمعان خون ناب شد

خاموش محتشم که ازین نظم گریه خیز
روی زمین به اشک جگرگون کباب شد

خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست
دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد

خاموش محتشم که به سوز تو آفتاب
از آه سرد ماتمیان، ماهتاب شد

خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین
جبریل را ز روی پیمبر حجاب شد

تا چرخ سفله بود، خطایی چنین نکرد
بر هیچ آفریده، جفائی چنین نکرد