حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را

حدیث عشق تو دیوانه کرده عالم را
به خون نشانده دل دودمان آدم را

غم تو موهبت کبریاست در دل من
نمی‌دهم به سرور بهشت این غم را

غبار ماتم تو آبرو به من بخشید
به عالمی ندهم این غبار ماتم را

اگر بناست دمی بی تو بگذرد عمرم
هزار بار بمیرم نبینم آن غم را

محبت تو بود رشتۀ نجات مرا
رها نمی‌کنم این ریسمان محکم را

گناهکارم و یک عمر چشم گریانم
به زخم‌های تو تقدیم کرده مرهم را