نشسته نزد فقیران به مهربانی و نرمی

نشسته نزد فقیران به مهربانی و نرمی
چو کوه بر سرِ راه ستمگران جهانی

لطیف و نرم چو باران به خاک خشک بیابان
به دشت تشنه‌ی ایمان چو جویبار روانی

محمّدا! تو کریمی، محمّدا! تو رحیمی
محمّدا! تو امینی، محمّدا! تو امانی

به پنج نوبت گلدسته‌ها ز مشرق و مغرب
زنند بانگِ «محمّد» بدان زبان که تو دانی

ستوده آمده نامت، شنوده باد پیامت
بلند باد مقامت که سرو باغ جنانی