غم من با غمی برابر نیست

غم من با غمی برابر نیست
هیچ پلکی شبیه من تر نیست

اشک تنها امید عشّاق است
غیر گریه پناه دیگر نیست

کوچ کرده است شادی از دل من
لانه خالی شده کبوتر نیست

شیشه‌ی عمر من ترک خورده
اجل از دیدنم مکدّر نیست

آفت معصیت به باغم زد
گل سجّاده ام معطّر نیست

هرچه آمد سرم خودم کردم
زخمی از زخم دوست بدتر نیست

با چه رویی تو را صدا بزنم
ای کریمی که از تو بهتر نیست

رو مگردان ز من نگاهم کن
وقت تنبیه عبد خودسر نیست

من فقیرم فقیر آغوشت
مثل من سائلی دم در نیست

لطفت آمد به استجابت من
عجب از بنده‌ای که مضطر نیست

یا سریع الرّضا ببخش مرا
که شفیعم به غیر حیدر نیست

دوستت دارم ای خدای حسین
عشق را به جز حسین مظهر نیست

خوش به احوال قائد امّت
لنگ دیدار روی دلبر نیست

سخت دلتنگ کربلا شده ام
دوری از شاه حق نوکر نیست

تشنه لب بود جرعه آبی خواست
نیزه فریاد زد میسّر نیست

وسعت حنجرش پر از زخم است
بس کن ای شمر جای خنجر نیست

آبرومند دهر عریان شد
به تنش دست باف مادر نیست