عنقای قاف را هوس آشیانه بود

عَنقای قاف را هوسِ آشيانه بود
غوغای نِينوا همه در رَه بهانه بود

كوری نظاره كن كه شكستند كوفيان
آيينه‌ای كه مظهر حُسنِ يگانه بود

نِی نِی، كه وجهِ باقیِ حق را هلاک نيست
صورت به جاست، آينه گر رفت، باک نيست

ابی‌عبدالله...