شب حرمان دل ما به سحر نزدیک است

شب حرمان دل ما به سحر نزدیک است 
روز برگشتن جانان ز سفر نزدیک است

شسته‌ام رهگذر دیده و دل را با اشک 
موکب او چو بر این راه گذر نزدیک است

ببریدم سر بامش، که ز خاک قدمش 
فیض برگشتن نورم به بسر نزدیک است

(در فراقش، چه جگرها که نشد خون و نسوخت)۲
(چیدن حاصل خون‌های جگر نزدیک است)۲

جان‌ها به فدای خنجر عطشانت
تن‌ها به فدای پیکر عریانت 
سرهای تمام سرفرازان جهان
(قربان سر بی تن سرگردانت)۲