دستم از شانه شکسته به تنم می اُفتد

دستم از شانه شکسته به تنم می اُفتد
نفس از سینه به هر خم شدنم می اُفتد

گاه یک دست ورم که ز بس سنگین است
وسط ذکر قنوت از بدنم می اُفتد

درد هر بار که در پهلوی من می پیچد
ناله ی ناد علی در دهنم می اُفتد

هر زمان یاد غریبی علی می اُفتم
ناگهان لرزه به این جان و تنم می اُفتد

چادر از صورت من تا به کناری برود
ذهنم ای وای به یاد حسنم می اُفتد

دانی ای دختَرکَم این گل بستر از چیست؟
لاله هایی است که از پیرهنم می اُفتد

هر زمانی که سخن از کفن آید به میان
دیده ام بر پسر بی کفنم می اُفتد

***