به ملک جان و جهان سلطنت به نام تو شد

به مُلکِ جان و جهان، سلطنت به نام تو شد
شَهی نماند به شاهی، مگر غلام تو شد

اسیر و مست نگردید غیر دردسری
مگر پیاله به دستی که مستِ جامِ تو شد

غزالِ وحشیِ قلبم که می‌گریخت ز عشق
اسیر دام تو گردید و خوب رامِ تو شد

(کنم مصالحه یک‌سر به صاحان مِیِ کوثر
به شرط آن‌که نگیرند این پیاله ز دستم) 

*****

رشته‌ای بر گردنم افکنده دوست
می‌کشد هرجا خاطرخواه اوست

سرآمد است ز مجموع پختگان خِرَد
کسی که عاشق روی تو گشت و خامِ تو شد

*****

روا بُود که گریبان ز هجر پاره کنم
دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم

*****

چند روزی می‌شود با بغض صحبت می‌کنی
قلب و جانم را پر از اندوه و مِحنَت می‌کنی

خیلی از اوقات خود را از نگاه تشنه‌ام
می‌کنی و پنهان کنج خانه خلوت می‌کنی