میان خاک و خون حتی تو محو بیکران بودی

میان خاک و خون حتّی تو محو بیکران بودی
زمین از خون تو لبریز، تو فکر آسمان بودی

به خون تو صحرا وجب وجب تشنه
وحوش سیرآب و حسین لب تشنه

ای آینه رو سنگ چه می‌خواست ز جانَت؟
خورشید که باشد یکی از سوختگانَت

خون می‌جهد از قلب تو با هر ضربانت
خشکیده‌ترین جای جهان است دهانت

(دریای رحمت الهی
تشنه میان قتلگاهی)۴

هزار و نهصد و پنجاه گل از کودال روییده
که هرجا رو نبی بوسید همان را نیزه بوسیده

روضه‌ی زخم و نعل سخن نمی‌خواهد
تنی که دیگر نیست کفن نمی‌خواهد

برخیز سه ساعت شده و وقت اذان است
قربان نگاهت که به خیمه نگران است

خون تو ز هر گوشه‌ی این دشت روان است
هنگام غروب است سرت دست سنان است

(دریای رحمت الهی
تشنه میان قتلگاهی)۴