میان خاک و خون حتی تو محو بیکران بودی

میان خاک و خون حتی تو محو بیکران بودی 
زمین از خون تو لبریز، تو فکر آسمان بودی

به خون تو صحرا، وجب وجب تشنه
وحوش سیراب و حسین لب‌تشنه

ای آینه‌رو سنگ چه می‌خواست ز جانت
خورشید که باشد یکی از سوختگانت

خون می‌جهد از قلبِ تو با هر ضربانت
خشکیده‌ترین جای جهان است دهانت 

دریایِ رحمتِ الهی
تشنه میون قتلگاهی... 

****

هزار و نهصد و پنجاه گُل از گودال روییده
که هرجا را نبی بوسید، همان را نیزه بوسیده

روضه‌ی زخمانت سخن نمی‌خواهد 
تنی که دیگر نیست، کفن نمی‌خواهد

برخیز، سه ساعت شده و وقت اذان است
قربانِ نگاهت که به خیمه نگران است 

خونِ تو ز هر گوشه‌ی این دشت روان است
هنگام غروب است، سرت دست سنان است 

دریایِ رحمتِ الهی
عریان بر خاک قتلگاهی...