سید علی هارون مکی زمان بود
سید علی عمری چراغ راهمان بود
چشم از ولی عصر هرگز برنمیداشت
تسلیم محض حضرت صاحب زمان بود
روحش میان عرش اعلی سیر میکرد
اهل زمین نه بلکه اهل آسمان بود
موی سپیدش از طراوت حرفها داشت
پیر و مراد ما دلش خیلی جوان بود
در خطبه گاهی روضهای مهمانمان کرد
آقای ما عمری خودش مرثیه خوان بود
اولاد صادق وارث این سرزمیناند
ذریه ی زهرای اطهر این چنیناند
احیای سنت در کلام ناطقش بود
تنها سلاحش ذکر قال الصادقش بود
تقدیر ما را شیعهی اثنی عشر کرد
با صادق آل محمد معتبر کرد
ایران به هرجایی رسیده مطمئناً
مدیون لطف حضرت شیخ الائمهست
از هم یری ها روضه خوان ها پرورش داد
این شیوهی تربیت شیخ الائمه ست
دور از حرم هستم دلم تنگ مدینهست
این هم نشان غربت شیخ الائمهست
این بت شکن ذُریهی پاک خلیل است
روح وصیتهای او نفی سبیل است
تبیین آقای شهید ما حسینیست
این خصلت زیبای انصار خمینیست
درسی به شمر و خولی و جلاد میداد
خاکستر طاغوت را بر باد میداد
این بار امامی جان فدای امتش شد
مشت گره کرده نشان عزتش شد
گفتم امام و گفتمانش یادم آمد
اعجاز جاری در بیانش یادم آمد
با خطبههای خود مجاهد تربیت کرد
بازاریان را در مساجد تربیت کرد
سرباز مشتاق شهادت پرورش داد
او کاوههای با شهامت پرورش داد
حاج منصور ارضی