زمین گریه زمان گریه، تمام چشمها گریه
صدای مادرم میآید از سجاده با گریه
(چرا عجل وفاتی از قنوتش میچکد این بار؟
چرا پس با صدای قطعه قطعه، پس چرا گریه؟)۲
چرا این دفعه جای جار ثم الدار دستانش
به روی چادرش میبارد از هر ربنا گریه؟
دل معصوم وقتی بشکند کون و مکان بغض است
که ماهی بین دریا و کبوتر در هوا گریه
صدایی از در و همسایه میآمد که یا حیدر
بگو که فاطمه یا شب شود یا روز را گریه
پدر یک بیت الاحزان از کبود دردهایش ساخت
و کار ما در آنجا روز و شب شد، یکصدا گریه
جلال او، جمالِ او صفاتی از خدا دارد
و با هر قطره اشک مادرم دارد خدا گریه
میان کوچه این ایام بی انصافی محض است
که خنده سهم قنفذ باشد اما سهم من گریه
علی را کار طوفانی زهرا خانه برگرداند
شبیه رعد میغرید و مثل ابرها گریه
سید مجید بنی فاطمه