روز بود روز روشن روز بود
مادر آمد شب شد
با یه سیلی تا خونه رسیدن
سخت شد
آروم گرفتم دو تا دستاشو
هی میتکوندم خاک دیوارو
مگه میرسیدیم دو قدم راهو
تا به خونه رو پا نیومد
نور دیگه به چشما نیومد
از تو کوچهها تا به الان
حال مادرم جا نیومد
مگه میرسیدیم دو قدم راهو
او درد داشت درد غربت
تب داشت پرحرارت
چشماش از کبودی
قلبش از جراحت میسوخت
جان دو عالم دیگه بیجون شد
طوبی خمید و بید مجنون شد
صورتش کبود شد
دل من خون شد
وقتی مرغ روحش رها شد
روح از تن عالم جدا شد
پیش چشم من قتلگاهش
قلب سنگی کوچهها شد
مگه میرسیدیم دو قدم راهو
تو مجتبایی تو کرمداری
مولا امیر و تو علمداری
تو تمام دلها تو حرم داری
ای همه امیدم حسن جان
ای شاه شهیدم حسن جان
تو رهبری و مقتدای رهبر رشیدم حسن جان
حسن جان
حسین جان
ای صاحب ذوالفقار وقت مدد است
ای حجت کردگار وقت مدد است
ای زبده هشت و چهار وقت مدد است
حیدر حیدر