32 -پناه جستن به خدای عزوجل

اَللّٰهُمَّ إِنْ تَشَأْ تَعْفُ عَنّٰا فَبِفَضْلِكَ،
خداوندا اگر بخواهی ما را ببخشی، از فضل و احسان توست،

وَإِنْ تَشَأْ تُعَذِّبْنَا فَبِعَدْلِكَ،
و اگر بخواهی عذاب‌مان کنی، از عدالت توست،

فَسَهِّلْ لَنٰا عَفْوَكَ بِـمَنِّكَ،
بخششت را از سـر منّتت بر ما آسان کن

وَأَجِرْنَا مِنْ عَذَابِكَ بِتَجَاوُزِكَ،
و ما را به چشم‌پوشی و گذشتت، از عذابت پناه ده.

فَإِنَّهُ لاٰطَاقَةَ لَنٰا بِعَدْلِكَ،
مسلّماً ما را نسبت به عدالتت تاب و توان نیست 

وَلاٰ نَجَاةَ لِأَحَدٍ مِنّٰا دُونَ عَفْوِكَ،
و برای احدی از ما بدون بخششت، نجاتی میسـّر نـمی‌باشد،

یٰا غَنِيَّ الْأَغْنِيَاءِ،
ای بی‌نیازترین بی‌نیازان!

هَا نَحْنُ عِبَادُكَ بَیْنَ يَدَيْكَ،
اینک ما بندگانت پیش روی توایم

وَأَنَا أَفْقَرُ الْفُقَرَاءِ إِلَيْكَ،
 و من تهیدست‌ترین تهیدستان در پیشگاه توام؛

فَاجْبُـرْ فَاقَتَنَا بِوُسْعِكَ،
تهیدستی و نداری ما را به توانایی‌ات جبـران کن،

وَلاٰ تَقْطَعْ رَجَاءَنَا بِـمَنْعِكَ،
و امید ما را به بازدارندگی‌ات قطع مفرما!

فَتَكُونَ قَدْ أَشْقَيْتَ مَنِ اسْتَسْعَدَ بِكَ،
که اگر چنین کنی، به تحقیق کسی که خود را به تو خوشبخت خواسته، بدبخت کرده‌ای؛

وَحَرَمْتَ مَنِ اسْتَـرْفَدَ فَضْلَكَ،
و آن‌که فضل و احسانت را طلبیده، محروم ساخته‌ای،

فَإِلیٰ مَنْ حِينَئِذٍ مُنْقَلَبُنَا عَنْكَ،
پس در این وقت از پیشگاه تو، به سوی چه کسی بازگردیم؟

وَاِلیٰ أَيْنَ مَذْهَبُنَا عَنْ بَابِكَ؟
و با محرومیّت از درِ رحمتت، راه ما به کجا خواهد افتاد؟

سُبْحَانَكَ نَحْنُ الْمُضْطَرُّونَ
پاک و منزّهی؛ ما درماندگانی هستیم

الَّذِينَ أَوْجَبْتَ إِجَابَتَهُمْ،
که پذیرش دعایشان را واجب کرده‌ای،

وَأَهْلُ السُّوءِ الَّذِينَ وَعَدْتَ الْكَشْفَ عَنْهُمْ،
و گرفتارانی هستیم که برطرف کردن گرفتاری آنان را وعده فرموده‌ای،

وَأَشْبَهُ الْأَشْيَاءِ بـِمَشِيَّتِكَ،
شبیه‌ترین چیزها به خواسته‌ات،

وَأَوْلَی الْأُمُورِ بِكَ فیٖ عَظَمَتِكَ،
و سزاوارترین امور به حضـرتت، آن هم در عرصۀ عظمت و بزرگی‌ات،

رَحْمَةُ مَنِ اسْتَـرْحَمَكَ،
رحمت آوردن بر کسی است که از تو رحمت خواسته،

وَغَوْثُ مَنِ اسْتَغَاثَ بِكَ،
و فریادرسی نسبت به کسی است که به تو فریادخواهی کرده؛

فَارْحَمْ تَضَـرُّعَنَا إِلَيْكَ،
پس زاری ما را به پیشگاهت رحمت آر و به فریاد ما رس؛

وَأَغْنِنَا إِذْ طَرَحْنَا أَنْفُسَنَا بَیْنَ يَدَيْكَ.
چون وجودمان را در برابرت انداخته‌ایم.

اَللّٰهُمَّ إِنَّ الشَّيْطَانَ قَدْ شَمِتَ بِنٰا 
خداوندا شیطان ما را سـرزنش کرد؛

إِذْ شَايَعْنَاهُ عَلیٰ مَعْصِيَتِكَ،
چون او را در نافرمانی‌ات همراهی کردیم؛

فَصَلِّ عَلیٰ مُحَمَّدٍ وَآلِهِ،
پس بر محمّد و آلش درود فرست،

وَلاٰ تُشْمِتْهُ بِنٰا بَعْدَ تَرْكِنَا إِيّٰاهُ لَكَ،
و پس از این که او را به خاطر تو رها کردیم و از او روی‌گردانده، به سوی تو آمدیم، 

وَرَغْبَتِنَا عَنْهُ إِلَيْكَ.
وی را با دوباره گرفتار شدنِ ما به دست او، شماتت کنندۀ ما مساز.