27 -پناه جستن از بلاها و اخلاق نکوهیده

اَللّٰهُمَّ إِنِّی أَعُوذُ بِکَ أَنْ تَحْسُنَ فِی لَوامِحِ [مَرْأَی] الْعُیُونِ عَلَانِیَتِی، وَتَقْبُحَ فِی خَفِیَّاتِ الْقُلُوبِ[1] سَرِیرَتِی،

خداوندا به تو پناه می‌برم از اینکه ظاهر من در دیده‌ها نیکو جلوه کند، در حالی که نهانم در خلوت دل‌ها زشت باشد.

اَللّٰهُمَّ فَکَمَا[2] أَسَأْتُ فَأَحْسَنْتَ[3] إِلیَّ، فَإِذَا عُدْتُ فَعُدْ عَلَیَّ

خداوندا چنان‌که من بدی کردم و تو به من نیکی کردی، هر گاه برگشتم و توبه کردم، تو نیز به سوی من بازگرد(با رحمتت)؛

فَاعْمُرْنِی بِطَاعَتِکَ، وَ لَا تُخْزِنی بِمَعْــصِیَتِکَ،

آنگاه (دلِ) مرا با طاعتت آباد کن و مرا به سبب نافرمانی کردن از تو خوار و رسوا نکن

وَارْزُقْنِی مُوَاسَاهَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ بِمَا وَسَّعْتَ عَلَیَّ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.

و از نعمتی که به من بخشیده‌ای، همدردى و یاری رساندن به نیازمندانی که روزی‌شان را کاستی داده‌ای، روزی‌ام گردان، ای مهربان‌ترین مهربانان.

أَعُوذُ بِکَ مِنْ حَیَاهٍ غَرَضاً، وَمِیتَهٍ مَثْلاً، وَمُنْقَلَبٍ نَدَماً،

به تو پناه می‌برم از زندگی توأم با بلا و اندوه، و از مرگ توأم با سختی و آزار ، و از سـرانجام همراه با پشیمانی.

یَا مَفْزَعِی إِذَا أَعْیَتْنِی الْحِیَلُ، یَا مَنْ عَفْوُهُ مُنْتَهَى الْأَمَلِ، وَفِّقْنِی لِخَیْرِ الْقَوْلِ وَالْعَمَلِ،

ای آنکه به هنگام بیچارگی پناه من هستی، ای کسی که عفو و بخششت نهایت آرزوست، مرا به بهترین گفتار و کردار موفق بدار.

أَعُوذُ بِکَ مِنْ صَفْقَهٍ خَاسِرَهٍ، وَیَمِینٍ فَاجِرَهٍ، وَحُجَّهٍ دَاحِضَهٍ.

به تو پناه می‌برم از معاملۀ زیانبار و سوگند دروغ و استدلال باطل.