131 -دعا در شب قدر

یَا بَاطِناً فِی ظُهُورِہِ، وَیَا ظَاهِراً فِی بُطُونِهِ،

ای که در عین آشکار بودن، پنهانی، و در عین پنهان بودن، آشکاری!

 یَا بَاطِناً لَیْسَ یَخْفَى، یَا ظَاهِراً لَیْسَ یُرَى،

ای که پنهانی اما از هیچ‌کس پوشیده نیستی، و آشکاری، اما با چشم دیده نمی‌شوی!

 یَا مَوْصُوفاً لاَ یَبْلُغُ بِکَیْنُونِیَّتِهِ مَوْصُوفٌ، وَلاَ حَدٌّ مَحْدُودٌ،

ای که هیچ توصیفی به حقیقت وجودت نمی‌رسد و هیچ حد و مرزی تو را محدود نمی‌کند!

یَا غَائِباً غَیْرَ مَفْقُودٍ، وَیَا شَاهِداً غَیْرَ مَشْهُودٍ،

ای که غایبی، اما هرگز گم‌شدنی نیستی، و حاضری، اما با چشم دیده نمی‌شوی!

یُطْلَبُ فَیُصَابُ، وَلَمْ تَخْلُ مِنْهُ السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ وَمَا بَیْنَهُمَا طَرْفَهَ عَیْنٍ،

تو را جست‌وجو می‌کنند و می‌یابند، و آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آن‌هاست، حتی به اندازۀ یک چشم برهم زدن از حضورت خالی نیست.

لاَ یُدْرَکُ بِکَیْفٍ، وَلاَ یُأَیَّنُ بِأَیْنٍ وَلاَ بِحَیْثٍ.

تو را با کیفیت و چگونگی نمی‌توان درک کرد، و نه با مکان و جهت می‌توان محدود ساخت.

أَنْتَ نُورُ النُّورِ، وَرَبُّ الْأَرْبَابِ، أَحَطْتَ بِجَمِیعِ الْأُمُورِ،

تو روشنى‌بخش همۀ نورهایی، پروردگار تمام پروردگارانی، و بر همه چیز آگاهی و احاطه داری.

سُبْحَانَ مَنْ‏ لَیْسَ کَمِثْلِهِ شَیْ‏ءٌ وَهُوَ السَّمِیعُ الْبَصِیرُ،

پاک و منزه است آن‌که هیچ چیز مانند او نیست و او شنوا و بیناست.

 سُبْحَانَ مَنْ هُوَ هَکَذَا وَلاَ هَکَذَا غَیْرُہُ.

پاک و منزّه است او ‌که چنین است، و جز او هیچ‌کس این‌گونه نیست.

سپس دعا می‌کنی به آنچه خواهی.