یوسفی پیراهنش می‌سوزد

یوسفی پیراهنش می‌سوزد

سامرا گاه با سر به زمین می‌افتد
گاه از پا شدنش می‌سوزد

حسنِ فاطمه مسموم شده
بینِ بستر بدنش می‌سوزد

با لگد مادرِ او را کشتند
از غمِ یاسمنش می‌سوزد

همه از بی‌کسی‌اش گریان‌اند
او به یادِ حسنش می‌سوزد

همسرِ او عوضِ زخمِ زبان
موقع سوختنش می‌سوزد

پادگان رفت ولی حرمت داشت
گر چه از این محنش می‌سوزد

(نوک یک تیر به تابوت نخورد)۲
بی جهت نیست تنش می‌سوزد

در امان بود در این شهرِ غریب
گر چه دور از وطنش می‌سوزد

با همین تشنگی و ذکرِ حسین
ناله‌ی دلشکنش می‌سوزد

سرِ پیراهنِ او دعوا نیست
از کفن داشتنش می‌‌سوزد