گفتا قاسم به فقان

گفتا قاسم به فَقان، ای شاه تشنه‌لبان
اذن میدان مرا ده، عمو سیرم ز جهان

عموجان تشنه‌لبم، برسان آبی به لبم
اذن میدان مرا ده، عمو سیرم ز جهان

یاحسین آنکه دلم غیر تو بُبریده منم
آن‌که لاجُرعه مِیِ مِهر تو نوشیده منم

آن‌که خون شد دلش از محنت ایّام ولی
پا به پای تو صمیمانه بکوشیده منم

نشنیده‌ست کسی از سر بُبریده سخن
آن‌که صوتِ ملکوتی ز تو بشنیده منم

یاحسین و یاحسین و یاحسین و یاحسین