گرفته بود هوای دل پریشانش

گرفته بود هوای دلِ پریشانش
نشسته بود غبار اجل به دامانش

کنار بستر او فاطمه به سر می‌زد
خدیجه بود و تب و گریه‌های پنهانش

چقدر پیر شده بانوی رسول‌الله
زنی که بود زمین و زمان به فرمانش

قرار شد کفن مصطفی تنش باشد
شکست پشت رسول خدا زِ هجرانش

کفن شد و بدنش خاک شد خدا را شکر
حسین بود و غم سینه‌سوزِ پایانش 

گذشت دور فلک، عصر روز عاشورا
در آن میانه حسین بود و جسم عریانش

حسین بود و سنان بود و نیزه‌ای بی‌رحم
کشید پنجه روی گیسوی پریشانش

هوا زِ جور مخالف چو قیرگون گردید 
کسی بُرید سرش را میان طوفانش

هزار بار صدا زد که تشنه‌ی آبم
به غیر چکمه نیامد به کام عطشانش