گاه رفته‌ست و گه در تاب شد
دانیال فاخریپسندیدن0
بازدید30
گاه رفته‌ست و گه در تاب شد لحظه لحظه قطره قطره آب شد ماه تمام، چهره‌ی خود را نشان بده جانی دوباره بر علیِ نیمه‌جان بده زهرا، برخیز و بی‌کمک، سر زانوی خود بنشین بانوی من، به زانوی حیدر توان بده گاه رفته‌ست و گه در تاب شد لحظه لحظه قطره قطره آب شد نیم‌روزی دیده از هم باز کرد راز دیگر با علی ابراز کرد من که بستم چشم دست از من بشوی شب‌تنان از زیر پیراهن بشوی ای نفس‌هایت صدای روح من ای به امواج بلاها نوح من ای علی را سرو باغ آرزو هر چه می‌گویی حلالم کن مگو ای کتاب عشق من بسته مشو همچو مردم از علی خسته مشو ای چراغ من مگو از خاموشی ورنه پیش از خود علی را می‌کشی رفتنت خانه خرابم می‌کند ماندنت چون شمع آبم می‌کند پر و بالت مجروح زخم کاری است وای من عالم کنار من همه در امنیت زهرا درون خانه‌ی من امنیت