کوه اراده‌ ای ؛ با اقتدار پیش حسین ایستاده‌ای

کوه اراده‌ ای ؛ با اقتدار پیش حسین ایستاده‌ای 
هم شیر زاده‌ ای ؛ هم شیرزن شدی و دوتا شیر زاده‌ای
فخر مخدّرات ؛ بانوی با ابهّت این خانواده‌ای 
مانند مادرت ؛ کوبنده حرف می‌زنی و فوق‌العاده‌ای 
از بس جلیله‌ ای ؛ عبّاس داده‌ ای ، نخ معجر نداده‌ ای 
در نزد آفتاب ؛ کردی از این دو ماه ، عجب استفاده‌ ای 
لشکر کشیده‌ ای ؛ از بین خیمه ، تیغ دو پیکر کشیده‌ ای 
این ذو الفقار را ؛ با این دوتا پسر ، علوی‌ تر کشیده‌ ای 
شانه به مویشان ؛ سرمه به چشم این دو برادر کشیده‌ ای 
ای مادر شهید ؛ این نوع درد را دو برابر کشیده‌ ای 
انگار یک‌ تنه ؛ جام بلای قافله‌ ای سر کشیده‌ ای 
با این‌ که سال‌ ها زحمت برای این دو دلاور کشیده‌ای 
در محضر حسین ؛ حالا قلم به واژه‌ی «مادر» کشیده‌ ای 
در چهره‌ ات ندید ؛ هرگز کسی غم دو جوان رشید را 
بهتر نبوده‌ اند ؛ نشنیده‌ اند آن‌ چه که گوشت شنید را 
یا که ندیده‌ اند ؛ از روی تل ، هر آن‌ چه که چشم تو دید را 
بهتر ندیده‌ اند ؛ آن‌جا که پای زجر به خیمه رسید را 
بهتر ندیده‌ اند ؛ این قامتی که بین خرابه ، خمید را 
بهتر ندیده‌ اند ؛ در شام ، کوچه‌ گردی و بزم یزید را 
بهتر ندیده‌ اند ؛ یک سال و نیم ، موی سراسر سپید را 
بهتر ندیده اند ؛ که صدا می‌زدی 
 مادر آب کجایی ؟ پسرت آب نخور 
پدر خاک کجایی ؟ پسرت خاک نشد ...