کجا روم به که گویم غم مدامم را

کجا روم به که گویم غم مدامم رو 
سر گناه شکسته‌ام دل امامم رو 

اگر چه حرمت او را شکسته‌ام از غفلت
به چشم خلق نگه داشت احترامم رو 

همین سحر که گذشت و نخواندمش به دعا
لب مبارک او برده بود نامم رو 

نشد خرابه‌ی کنعان من گلستان 
حیف تمام کرد فراق عمر ناتمام را

کجاست همدم و یاصاحب دلی چون شیخ مفید 
به دلبرم برساند فقط سلامم را

صبا اگر گذری افتدد به کشور دوست
بیار نفحه‌ای از گیسوی معطر دوست 

به جان او که به شکرانه جان برافشارم 
اگر به سوی من آری پیامی از بر دوست 

به زیر سایه‌ی مهر علی است محترمم
نمیده‌ام به کسی فیض مستدام را

بگو نجف ضریح علی عاقبت از انگورش 
به بوسه‌ای شده می‌گیرم انتقامم رو 
بخوان برای دلم شعر برمشامم رو 

به زیر تابش خورشید تشنه می‌بوسم 
دو دست خونی ساقی تشنگانم رو 

حسین..