کجاست اهل دلی که نگاه ما بکند

کجاست اهل دلی که نگاه ما بکند؟
برای حال خراب دلم دعا بکند

کجاست خار طبیبی که کیمیا دارد؟
مس وجود مرا بهتر از طلا بکند

به ذرّه‌ گر نظر لطف بوتراب کند
(به یک نگاه مرا بنده‌ی خدا بکند)۲

همین که داد و فغانم بلند شد دیدم
جناب خواجه‌ی شیراز این ندا بکند

طبیب عشق مسیحا دَم است و مشفق، لیک
چو درد در تو نبیند که را دوا بکند؟

مرا بگیر و درِ خانه‌ات مقیمم کن
چقدر عبدِ فراری برو بیا بکند؟

(به کار من گره‌ِ کور خورده است امّا
گشایش از گره‌ام، ذکر یا رضا بکند)۲

(چه می‌شود شب جمعه یکی ز کرب و بلا
حواله‌ای بفرستند، مرا صدا بکند)۲

چه می‌شود که در آن جمعه عبد بی سر و پا
نماز صبح به موعود اقتدا بکند