کاروانی آید در محملی

کاروانی آید و در محملی
محو روی باغبان صاحب‌دلی
***
کیست او کین‌گونه غوغا می‌کند؟
با خدای خویش نجوا می‌کند
***
از مدینه تا زمین کربلا
از دو چشمت در نهان و برملا
***
اشک‌ با خون دلم آمیخته
روی شن‌های بیابان ریخته
***
گلشنش از عالمی دل می‌برد
عشق را منزل به منزل می‌برد
***
بر لب گل‌ها بود این زمزمه