چیزی شبیهِ نیزه خورده بر گلویت

چیزی شبیهِ نیزه خورده بر گلویت 
گویا درآورده است حالا پَر گلویت 

با یك پر بوسه اناری رنگ می شد 
كِی داشت تاب هرم تیر آخر گلویت 

اصلاً شبیهِ قبلِ میدان رفتنت نیست 
تغییر كرده كاملاً دیگر گلویت 

تنها نه رگ های تو را پاشیده از هم 
نگذاشت حتی استخوانی در گلویت 

نوكِ سرِ تیرِ سه پر از بس حجیم است 
انگار آهن گشته سر تا سر گلویت 

تا خیمه یعنی می شود مَردی كُند پوست؟ 
بازم نگه دارد سرت را بر گلویت 

زینب اگر لرزیدنِ دستم بگیرد 
با گریه می بندیم در معجر گلویت 

با چه دلی از خیمه آمد كی خبر داشت 
می ریزد از هر بوسه ی خواهر گلویت 

این داغ سنگین است می ترسم بمیرد 
وقتی تماشا می كند مادر گلویت 

می آورم بالا كمی زیرِ سرت را 
شاید كه از هم وا شود كمتر گلویت 

آرام از آن تعزیت گشتم وگرنه 
می مردم از بس بود دردآور گلویت 

بعد از تو می خوانند از گنجشك پر تا 
دستِ عمو پرَ، مشك پَر، تا پَر گلویت