چه شود ز راه وفا مگر

چه شود زِ راه وفا مگر، نظری به جانب ما کنی؟
که به کیمیای نظر مگر، مس قلب تیره طلا کنی

یمن از عقیق تو آیتی، چمن از رخ تو رقابتی
شِکر از لب تو حکایتی، لب اگر چو غنچه تو وا کنی

تو زنی به دوش نبی قدم، فکنی بُتان همه از حرم
حرم از وجود تو محترم، زِ صفا صفا تو صفا کنی

تو به شهر علم نبی دَری، تو زِ انبیاء همه بهتری
تو غضنفری و تو صفدری، چو میان معرکه جا کنی

دیشب به سرم باز هوای دگر افتاد
در خواب مرا سوی خراسان گذر افتاد
چشمم به ضريحِ شَهِ والا گوهر افتاد          
اين بیت همان لحظه مرا در نظر افتاد
با آل علی هر كه در افتاد ور افتاد