چه شبایی كه سرم رو روی دامنت می ذاشتم

چه شبایی كه سرم رو روی دامنت می ذاشتم 
همه می دونن تا حالا با تو كمبودی نداشتم 

با یتیمای غریبه مهربونیت بی نظیره 
مگه میشه یتیمی حاجتش و ازت نگیره 

چاره ساز عالمی نذار كه بیچاره بمونم 
به خدا دق می كنم اگه پا گهواره بمونم 

ای كه تو عشق و محبت برا اهل دل مرادی 
یادته وقتی من و قاسم و دلداری می دادی 

وقتایی كه دست مهربون تو رو سر ما بود 
بهترین لحظه ی عمر من و قاسم با شما بود 

ای لب شیرینت از احلی من العسل فراتر 
تو خودت خوب می دونی چه سنگینه داغ برادر 

بلند مرتبه مردی زصدر زین افتاد 
اگر غلط نكنم عرش بر زمین افتاد