پیمبر یعنی حسین

پیمبر، یعنی حسین 
و حیدر، یعنی حسن
چه شیرینه، این سخن 
برادر یعنی حسن 

بعد علی و زهرا، حسن بزرگمونه
انقده بازه سفره‌اش رِزقَمو می‌رسونه 
فهمیدی پس تو عالَم، پای کی در میونه

تو قیامت قطعاً، حسن رو مِنبَر میره
تیغِشو برمی‌داره، عایشه در میره 
انقدر جذبه داره موقع راه رفتن
ابی عبدالله دو قدم عقب تر میره

(یا حسن، یا حسن...)