پر از آه و دردی چشات کاسه‌ی خون

پر از آه و دردی چشات کاسه‌ی خون
یه دنیا مصیبت سر تو خراب شد
به تو دادن آقا یه زهر کشنده
که از سوز اون زهر وجود تو آب شد

غریبی و تنها با قلب شکسته
دیگه به زبونت نداری امیدی
داری میزنی دست و پا و می‌سوزی
جلو پسرت رو زمین پا کشیدی

چقدر بی‌یاور بودی یه یاس پرپر بودی
همش به یاد داغ مادر بودی

لب تو روضه‌خون بود همش چشات بارون بود
می‌گفتی: مادرم خیلی جوون بود

(آه و واویلا)

از اون روز که حرمت شکست تو مدینه
داره این جسارت هنوزم ادامه
تو رو نیمه شب بردن از خونه آقا
بدون عبا و بدون عمامه

الهی بمیرم کجا بردنت که
تو هر لحظش آقا براتون عذابه
یکی نیست بپرسه مگه جای معصوم
با دستای بسته تو بزم شرابه

می‌خونی هر روز و شب، امون از دل زینب
که دیده خیزرونو اون خونین لب
همه می‌زدن ناله از عمه تا سه ساله
می‌خندید نامرد تو دستش پیاله