پرستوی مهاجرم چرا ز لانه می روی

پرستوی مهاجرم چرا ز لانه می روی 
اگر ز لانه می روی چرا شبانه می روی 

قرار من شکیب من مهاجر غریب من 
فدای غربتت شوم که مخفیانه می روی 

حیات جان امید دل علی بود ز تو خجل 
که با کبودی بدن ز تازیانه می روی 

کبوتر شکسته پر مرا به همرهت ببر 
چرا بدون جفت خود ز آشیانه می روی 

الا به رخ نشانه ات مگر شکسته شانه ات 
که موی زینبین خود نکرده شانه می روی