پدرم کارگر مردم بود و زحمت میکشید

پدرم کارگر مردم بود و زحمت میکشید
واسه‌ی یه لقمه نون خیلی مرارت می‌کشید

روزگار باهاش یکم نامهربونی کرد ولی
باز تا وقتی زنده بود بار محبت می‌کشید

پدرم چون به کسی ظلم نمی‌کرد تو طول روز
نفساشو شبا با خیال راحت می‌کشید

پدرم بازی دنیا رو اگرچه باخته بود
پدرم اگرچه خیلی وقتا حسرت می‌کشید

ولی ما رو دست مرتضی علی سپرده بود
فقط از علی و اولادش منت می‌کشید

خدا رحمت کنه نوکراتو یا اباالحسن
که شبانه‌روز تو رو زدن صدا اباالحسن

پدرم همیشه عطر و بوی رنج و غم می‌داد
وقت استراحتش رو تخت غصه لم می‌داد

مثل من مدعی مسلمونی نبود ولی
خدا رو همیشه به اسم علی قسم می‌داد

پدرم با اینکه هیئتی نبود، مُحَرّما
تو خونه سینه می‌زد، دم می‌گرفت و دم می‌داد

سقف خونه چکه داشت؟ یا که بابام گریه می‌کرد؟
نمی‌دونم ولی بالشش که بوی نم می‌داد

اعتقادم اینه که بابام یه مرد عادی بود
اسم مرتضی علی بود که بهش جَنم می‌داد

حرفِ از علی کجا و گوش نامحرم غیر؟
اول و آخر مردای جهان ختم بخیر

من مثه بابام خاطرخواتم علی، خداروشکر
هرچی پیش بیاد بازم پاتم علی، خدا رو شکر

مثل بچگیم که خوابتو دیدم، دوسِت دارم
گرچه قدر و شأنتو نفهمیدم، دوسِت دارم

روزگارم خوبه پیشت، بیا درهمش نکن
هر کاری می‌کنی این ارادتو کمش نکن

یه کاری کن که به دردت بخورم ابوتراب
توی فتنه‌ها از عشقت نبُرم ابوتراب