پای درس چشم‌هایت جان دوزانو میزند

پای درسِ چشم‌هایت جان دو زانو می‌زند 
نزدِ انسانیتت انسان دوزانو می‌زند 

در مدینه خطبه می‌خوانی چنان ملموس که 
جابر از مستیش در ایران دوزانو می‌زند 

حرف وقتی سبز شد در هیچ جا محدود نیست 
باغ گاهی پیش یک گلدان دوزانو می‌زند 

فقه در آینده می‌گویی و پای حرف‌هات 
در گذشته حضرت سلمان دوزانو می‌زند 

در مقام معرفت در پیش تو انسان که هیچ 
رَحل هم در محضر قرآن دوزانو می‌زند 

می‌نشیند چارزانو هر که در دَرسَت نخست 
سال‌ها پیش تو بعد از آن دو زانو می‌زند 

هر که می‌بیند بقیعِ خاکی‌ات را ناگهان 
در میان چشم او باران دوزانو می‌زند