سَرِ تو نقشِ فَلَک، نقشِ بیابون بدنِت

وِیلی عَلَی المَظلوم، وِیلی وِیلی عَلَی المَظلوم
وِیلی عَلَی العَطشان، وِیلی وِیلی عَلَی العَطشان
وِیلی عَلَی العُریان، وِیلی وِیلی عَلَی العُریان

سَرِ تو نقشِ فَلَک، نقشِ بیابون بدنِت
کُشته ما رو بوی آب، قربونِ زخمِ دهنِت
بهتره باد بِوَزه، فقط به قصدِ تنِ تو
بهتر از خاک مگه هست، تا بشه پیراهنِ تو

عالَمو بی‌قرار کنم
خیمه‌هاتو چی‌کار کنم؟
خودم پناهِ عالَمَم
کدوم طرف فرار کنم؟!

*****

نمی‌شد حدّاقل، طِبقِ شریعت بکُشند؟!
مگه می‌شه کسی رو، فقط سه ساعت بکشند؟!
بهتره پا نَکِشی، این‌همه غوغا نکُنی
اگه می‌خوای پامو به، مقتلِ خون وا نکُنی

وقتِ جداشدن که نیست
رفتی و دستِ من که نیست
اِشاره می‌کنی نیا
قتلگاه جای زن که نیست

*****

زحمتای پدرم، به جانِ تو رفت به هَدَر
سایه‌ی زینبِتو، حتّیٰ اگه دید یه نفر
کو اباالفضل که بیاد، دردَمو درمون بکُنه؟
بِره از خیمه‌ی من، خولی‌و بیرون بکُنه

*****

(اِی شهریارِ هر دو عالَم، لشکرت کو؟!)
...
(شِمر اگه بِره، سَنان نمی‌گذره
تُو قتلگاهِ تو، زمان نمی‌گذره

غروب شد، خورشید نشست
شِمر ولی از تَنِت پا نشد)