وقتش شده بیایی و درمانمان کنی

وقتش شده بیایی و درمانمان کنی
فکری به جسم زخمیِ ایمانمان کنی

ما را فراق رویِ تو، تا کفر برده است
برگرد تا دوباره، مسلمانمان کنی

ما آبرو بَریم، به دردت نمی‌خوریم
حق می‌دهیم، از همه پنهانمان کنی

ابری شدیم و راه به گریه نبرده‌ایم
داریم امید، تا که تو بارانمان کنی

ما را کنون که تا حرم شاه، راه نیست
ای کاش تا که زائر سلطانمان کنی

حالا که کاظمین نرفتیم، کاش که
مارا غبار راه خراسانمان کنی

حالا که پای سفره‌ی، موسی بن جعفریم
در این عزا، تو کاش که مهمانمان کنی

امشب خودت گریز به کربُبَلا بزن
تا که فدای سیدِ عطشانمان کنی