وجه کریم پادشه ذوالمنن حسن

وجه کریم پادشه ذوالمنن، حسن
احمدخصال؛ فاطمه‌خو؛ مؤتمن، حسن
در ذات، جمع آل عبا؛ در سخن، حسن
گفتن ز توست منقبت پنج‌تن، حسن
کو آن‌که شأن خوان کریمش چنان بود
کو آن‌که شرح وصف مقامش عیان بود
کو آن پسر که از پدرش بی نشان بود
یک‌سر بسان حیدر خیبرشکن، حسن

خورشید در نقاب! یاسیّدالشّباب
سلطان مستطاب! یاسیّدالشّباب
ای جود مستجاب! یاسیّدالشّباب
شیر پابه‌رکاب! یاسیّدالشّباب

بار کرم به شانه کسی گر کشد، تویی
حاتم به فقر، پشت درش می‌رسد تویی
صهبای جود از لب او می‌چکد تویی
نشأت گرفت آب بقا زان دهن، حسن
بخشیده حق ز نوع بشر، برتری تو را
زیبنده است دعوی بالاتری تو را
حالا که هست جلوه‌ی پیغمبری تو را
من نیز می‌شوم چو اویس قرن، حسن

ای لطف دم‌به‌دم! یاصاحب‌الکرم
سوگند مادرم، یاصاحب‌الکرم
حلّال همّ و غم؛ یاصاحب‌الکرم
ای عشق محترم! یاصاحب‌الکرم

ما را خجل مکن، عرق از رویمان ببر
بس کن درنگ را، ز جنان بر جهان ببر
چندی به خاک‌بوسی نعلینتان ببر
دستی بلند کن، بتکان پیرهن؛ حسن
دادیم پای تو همه دار و ندار را
ختم به خیر کن ثمر این قمار را
آری نصیب ما بکن این افتخار را
ما را در این مراوده گردن بزن حسن

وجه الله علن؛ لبّیک یاحسن 
ای شمع انجمن! لبّیک یاحسن 
صبح و مساء من؛ لبّیک یاحسن
صلّوا علی الحسن؛ لبّیک یاحسن