هنوز از علقمه صدای آه میاد

هنوز از علقمه، صدای آه میاد
صدا شکستنِ، غرور ماه میاد

تیری که بی خبر، به مَشک تو نشست
پیش چشم رباب، غرور تو شکست

شنیدم خجالت کشیدی، خجالت کشیدم
می‌دونی که چند سال گذشته، تو رو من ندیدم
می‌بینی به رویام رسیدم، که مادر شهیدم

شبم یه عمره که سحر نداره
کبوترِ مدینه پر نداره

دیگه منو امُّ البَنین نخونید
امُّ البنین دیگه پسر نداره...

تو بی سپر ولی وقتی به تو رسید
بشکنه دستی که، دست تو رو برید

مشک تو رو زدن، بمیره مادرت
شنیدم از بشیر، چی اومده سرت

شنیدم که آب رو زمین ریخت، خجالت کشیدی
شنیدم چشاتو گرفتند، جایی رو ندیدی
عزیزم حالا پیش زهرا دیگه رو سپیدی

کشته شدی ولی خبر نداشتم
حتی به عباسم نظر نداشتم

تموم زندگیم میگم حسین جان
انگار که هیچ موقع پسر نداشتم

امُّ البنین دیگه پسر نداره...

(بیا ببین رباب، چجوری پیر شده
باور نمی‌کنم، زینب اسیر شده) 2

من شب و روز میگم، همیشه با خودم
باور نمی‌کنم، که بی حسین شدم

شنیدم حسینم تو گودال، چقدر دست و پا زد
شنیدم که آبش ندادن، یه مشت گبرِ نامرد
شنیدم یه لشکر برا غارت آخر توی میدون اومد

خودم دیدم اشک چشم ربابو
رو گردنا جای غل و طنابو

ایشالا که دروغه شهر شامو
تشت طلا و مجلس شرابو

امُّ البنین دیگه پسر نداره...