همیشه آیینه اش روی حق نمای تو بود
دانیال فاخریپسندیدن0
بازدید24
همیشهآینهش رویِ حق نمای تو بود ملک حضورِ تو را در نماز عاشق شد ولیک شیفتهتر از ملک خدایِ تو بود به خشت خشتِ سرایت بهشت بَرَد حسد که توتیای ملک، گردِ بوریای تو بود خانهیِ ما گرچه از خشت است و گِل خشت روی خشت، نه! دل روی دل آستانش آسمانِ آسمان سقف، بالاتر ز بام کهکشان پایهی دیوارِ آن بر طاقِ عرش وز پَرِ خود عرشیان آورده فرش خاک آن را شسته آبِ سلسبیل گردِ آن را رُفته بالِ جبرئیل ناودانریزش به از ماءِ مَعین بوریا اش گیسوان، حورِ عین روشنی زین خانه دارد نور هم روزنش برده سبق بر طور هم کی به سینا پای، موسی میگذاشت گر سراغِ خشتی از این خانه داشت «لن ترانی» بود از این سینا جدا رفته از این خانه هر کس تا خدا هر تنی جان و ز جان جانانهتر هر گهر از آن گهر دُردانهتر خانم، دخترانت بانوان مریماند هر دو در عزت عَلَم در عالماند تا تو هستی قبلهی کاشانهام کعبه میگردد به گردِ خانهام خانهی ما آنچه در این خانه خود را مینمود عشق بود و عشق بود و عشق بود خانهی ما گلبن صدق و صفاست نورها از پرتو روبند توست آفتاب خانهام لبخند توست عین و شین و قاف بی تو عشق نیست غیر تو معنای این سه حرف کیست؟ ما غریبیم و شناسایِ همیم دولتِ بیدار و رویایِ همیم چون دو مصرع رو به رو با هم شدیم شاهبیتِ شعرِ عشقِ هم شدیم ای تبسم، آرزومندِ لبت ای سحر، مستِ مناجاتِ شبت گو بگردانند روی از من همه دوست تا زهراست، گو دشمن همه گو به آن کز تیغِ من در واهمه است ذوالفقارم جوهرش از فاطمه است نفسِ هستی، زندهی انفاس توست چرخش نُه چرخ با دستان توست آسمان چشم تو تا ابری است کاسهی صبرم پر از بیصبری است گفت: ای اصل وجود ممکنات نی عزیزم، عزیز کائنات ای تو را دست خدا در آستین مرکز هستی، مشو خانه نشین خیز و با داغت چو لاله خو مگیر در بغل همچون جنین زانو مگیر خیز ای حقجوشن و زهرا زره مانده بر دستِ تو چشم هر گره غم مبادت ای سلامِ بیجواب نیست در خفاش، مهر آفتاب علی، علی، علی... آتش باطل همه افروختند بیشتر از در، دل حق سوختند آدمی در صورت و شیطانسرشت آتشی افروخت در باغِ بهشت شعلهها تا دامنِ ناهید رفت دودِ در، در دیدهی خورشید رفت بین دود و آتش و دیوار و در بهر طفلم کردم احساس خطر هرچه نیرو داشتم بردم به کار تا نبیند غنچهام آسیبِ خار تا که باطل با حقیقت درفتاد آیهای از سورهی کوثر فتاد لیک بر من هر قدر بیداد رفت تا تو را دیدم همه از یاد رفت یک روح در وجود من و تو دمیده شد زهرا برای یاریِ تو آفریده شد حتی اگر که بادِ مخالف وزیده شد از این به بعد کار به هرجا کشیده شد بنشین، جان فاطمه سوی خطر مرو در را اگر زدند علی پشت در مرو در را زدند و فاطمه از جا بلند شد آتش به جنگ آمد و دریا بلند شد در پشت در نشست، در اما بلند شد ای روزگار ناله زهرا بلند شد