هزار و چهارصد ساله

هزار‌ و چهارصد ساله که پرچم تو در فرازه
کوچه به کوچه تو این کشور درِ حسینیه‌ها بازه

روضه نباشه که بدبختیم، گریه نباشه که می‌میریم
ما کربلامونو از دستِ خودِ امام رضا می‌گیریم

من این عَلَما رو با تیغه‌ها رو، از تهِ تهِ قلبم دوست دارم
پیرهن سیاه رو من مُحَرَما رو از تهِ تهِ قلبم دوست دارم