هرچه مستی‌ها فزونتر، هست ساغر بیشتر

(من به درگاهِ تو، سوز و آه آوردم، حسین)۲
با امیدی رو به این درگاه آوردم، حسین
بین، سپاهِ خویش را همراه آوردم، حسین

پاره‌یِ جان پروراندم تا شود قربانِ تو

عاشقِ جانبازیِ کویِ تو، حیرانِ من‌اند
از اشاراتِ شبِ قبلِ تو گریانِ من‌اند
یادِ ایّامِ اسارت، دل‌پریشانِ من‌اند
دل‌پریشانِ شبِ شامِ غریبانِ من‌اند

(دائماً گویند مادر، دست بر معجر بگیر)۲
(جانِ مولا گریه کم کن، بوسه از حنجر مگیر)۲