هرچه شد از تیر آن نامرد تیر انداز شد

هرچه شد از تیر آن نامردِ تیرانداز شد
قصه‌ی آوارگی‌های رباب آغاز شد

روی دستان پر از حسِ تمنای پدر
ناگهان طفلی زبان‌بسته گلویش باز شد

روی دستم گل بی‌برگ و بَرَم را کشتن
رو زدم آب بگیرم، پسرم را کشتن

حرمله خیر نبینی، گل من نورَس بود
کشتنش تیر نمی‌خواست، نسیمی بس بود

*****

امان از لحظه‌ای که تیر خوردی
چع تیری بدتر از شمشیر خوردی
برای آخرین بار ز داغی سه شعبه شیر خوردی

هراسونم، هراسونم، هراسون
پریشونم، پریشونم، پریشون
الهی سر ز نیزه درنیاری
علی جونم علی جونم علی جون

*****

چرا تو رفته‌ای من زنده هستم
سراسر  از غمت آکنده هستم
برای مادری شش ماه کم بود
نشد شیرت دهم شرمنده هستم