نِی نای تو از نوا افتاد

نِی نای تو از نوا افتاد 
سرافراز عالَم زِ پا افتاد 

نوای تو در گوشه‌ی نینوا 
خداحافظ ای جدّه‌ی کربلا

همچون گُل خزان شده بانوی خانه‌ام 
امشب به گِل نهان شده بانوی خانه‌ام 

آه، ای همیشه باعث لبخند من ببین
اشکم چه سان روان شده بانوی خانه‌ام؟

یک دَم سری بَرآر و به زهرا نگاه کن
از گریه نیمه‌جان شده، بانوی خانه‌ام  
****
تو زُهره‌ی فَلکی، زیر خاک جای تو نیست 
برآر سر زِ لحد، خشت متکّای تو نیست

مادر شبی در خواب بودی، آمدم بازوی تو دیدم
****
ای مصحف ورق ورق، ای روح پیکر 
باور نمی‌کنم که تو باشی برادرم

به دو دیده کِی توانم که تن تو سیر بینم؟
دو هزار دیده خواهم
****
یتیمی درد بی‌درمان، یتیمی
یتیمی خواریِ دوران، یتیمی