نگاه کن که زمان وداع غم نرسید

نگاه کن که زمان وداعِ غم نرسید
قرارِ دیدنِ روی تو باز هم نرسید

به صحن چشم من این جمعه هم قدم نزدی
لیاقت مژگانم به آن قدم نرسید

شبیه مادرت آقا شدی تو خیرِ کثیر
که از سبوی نگاهت همیشه کم نرسید

زِ ما به سمت تو هرچه که بوده زحمت بود
ولی زِ دست تو آقا به‌جز کرم نرسید

هزار شکر که دادی به دست من عَلمت
بدا به حال هر آن‌که به این عَلم نرسید

مسیر روضه‌ی امشب به عهده‌ی حسن است
غمی به سختیِ این داغ پُر عَلم نرسید

سوال شد که چگونه گذشت در کوچه؟
به گریه گفت حسین جان نشد قدّم نرسید
****
ایستادم به روی پنجه‌ی پا اما حیف
دستش از روی سرم رد شد و بر مادر خورد