نه شرم و حیا نه عار داریم از تو
حمید علیمیپسندیدن18
بازدید4.5K
نه شَرم و حَیا نه عار داریم اَز تو اما گِله بیشمار داریم اَز تو ما مُنتَظِر تو نیستیم آقا جان اَما همه اِنتظار داریم اَز تو اِی خدا روزهای دشواری است غَم گرفته است اَهلِ دنیا را ما به سویَت پَناه آوردیم جانِ مَهدی نگاه کُن ما را سَر به زیر آمدیم و شَرمَنده ناله و اَشکُ وآه آوردیم ای طَبیبِ همه مریضیها سرطانِ گناه آوردیم غیر آشفتگیِ این عالم خواستی تا که امتحان بِشَویم ما ولی آمدیم اینجا تا بیمه صاحبَ الزَمان بِشَویم رو سیاه آمدیم اَما او به دل زارِمان سَعادَت داد جانِ ما چه اَرزِشی دارد سَر مولایمان سلامت باد باز ما را صدا زَدَند اِمشَب رَحمَتِ یار قالِب شُد باز ما را صدا زَدَند اِمشَب موسِمِ لَیلَة الرَغائِب شُد همه بیچاره ایم بی کَرَمَش چارهیکار دَستِ صاحِبِ ماست اولین آرزوی ما فَرَج است کاش روزی اِمامِمان بِرَسَد دست و پا میزنیم بین گناه کاش مولا به دادِمان بِرِسَد اَلعَجَل اَلعَجل اَبا صالِح گل نرگس کجایی اِی آقا آنقَدَر گریه میکُنیم اِمشَب تا که از رَه بِیایی اِی آقا یِک بَلا آمده است و این نوکَر دیگر آن یار غِیرَتیِ تو نیست آه آقا بِبَخش هیچ کَسی نِگَرانِ غُربَتَت که نیست ما سَر وَعده آمدیم عزیز پس شما هم ثَواب کُن آقا روز خوبِ قرار، روز ظهور رویِ ما هَم حِساب کُن آقا هیچ کَس فِکر گِریه های تو نیست به خدا کَم گذاشتیم بِبَخش قَدرِ یه کاسه آب هم حَتیٰ اِحتیّاجَت نداشتیم بِبَخش اِی به قُربانِ جَدِ تِشنه لَبَت سَفَری آرزویِ ما شُده است راه را بستهاند کاری کُن دلِ ما تنگِ کَربَلا شده است اِلتِماسِ دُعا گُلِ زَهرا یک شب جمعه جانِ مادَرِتان ما که مِثلِ همیشه جا ماندیم دَر حَرَم باش یادِ نوکَرِتان کاش زُوارِ کَربَلا اِمشَب بَر تَنِ دَر حَصیر گِریه کُنَند جایِ ما که از حَرَم دوریم تا خودِصبح سیر گِریه کَُننَد یادِمان داده حَضرَتِ هادی هر چه داریم از حَرَم داریم به خدا از حُسِین دور شُدیم که بَلا دیدهایم و غَم داریم اَلسَلامُ عَلَیک یا هادی اشک شَرمَندهی شَهادَتِ توست حُرمَتَت را شِکَستهاَند آقا سامِرا روضهخوانِ غُربَتِ توست وای از آن لحظهای که دَر دِل شَب عِدهای بی حَیا رِسیدَند و مِثلِ عَمه سه سالهات آقا پِی مَرکَب تو را کشیدند و پِیِ مَرکَب پا بِرَهنه دَویدی و آخر راهی مَجلِسِ شَراب شُدی شَک نَدارَم که سَخت گِریان از روضه زِینَب و رُباب شُدی رَفتی و زیر لَب به خود گُفتی اَلاَمان اَلاَمان زِ شامیها رَفتی اَما نَبود ناموسَت وَسَطِ مَجلسِ حَرامیها وقتی رُقَیه وارِدِ بَزمِ یَزید شُد بَر روی نی مَحاسِنِ سَقا سفید شُد لَب و دَندانِتان خدا رو شکر زَخمی اَز چوبِ خِیزَران نَشُده یا که آقا سَرِ مُطَهَرِتان دَست به دَستِ این و آن نَشُده یا تنور خولی یا دِیر راهِبه کَربَلا پیش چِشمِ یک لَشکَر رویِ تَل خواهری به سَر میزَد خیره بر خیمهگاه شاهِ غَریب بِینِ گودال بال و پَر میزَد شِمر اما به پهلوی او میزد به سَمتِ گودال از خیمه دَویدَم مَن شِمر جلوتر بود دیر رسیدم مَن بالایِ ناقه مویِ مرا باد میکشید پایینِ ناقه شِمر سَرَم داد میکشید بالایِ ناقه غُصهی روبَنده داشتَم پایینِ ناقه عَمهی شَرمَنده داشتَم بالایِ ناقه اَشکِ عَلَمدار دیدهام پایینِ ناقه کوچه و بازار دیدهام