نسیم روضه وزیدن گرفته در مویت

نسیم روضه وزیدن گرفته در مویت 
غروب می چكد از تارهای گیسویت 

كجاست جایِ لبم رویِ ماه پیشانیت 
چقدر فاصله افتاده بین ابرویت 

كنار خیمه به من رو زدی چگونه شده است 
كنار علقمه افتاده بر زمین رویت 

تویی كه كوه اگر از جای خویش بر می خاست 
نبود هم قد و هم ارتفاع زانویت 

هنوز هم كه تو در فكر احترام منی 
بس است این همه سختی مده به بازویت